از کودکی همیشه این سوال برایم مطرح بود که :
چرا قطار تا وقتی ایستاده است کسی به او سنگ نمی زند...
اما وقتی قطار به راه افتاد سنگباران می شود...

این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد

اجتماع شدم دیدم این‏ قانون کلی زندگی ما است

که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن‏ است

مورد احترام است تا ساکت است مورد تعظیم و تجلیل است 

اما همینکه به راه افتاد و یک قدم برداشت

نه تنها کسی کمکش نمی‏ کند، 

بلکه‏ سنگ است که بطرف او پرتاب می‏شود

و این نشانه یک جامعه مرده است 

ولی یک جامعه زنده فقط برای کسانی احترام قائل است که :

متکلم هستند نه‏ ساکت، متحرکند نه ساکن، باخبرترند نه بی‏خبرتر.


استاد مرتضی مطهری در کتاب حق و باطل